Tijdens de winter rustperiode ben ik even stil geweest. Het was tijd om naar binnen te keren en me niets aan te trekken van dingen die ik misschien zou moeten doen.Tijdens een healing sessie in deze periode realiseerde ik mij hoezeer ik paarden miste in mijn leven van nu. Voor zolang ik mij kan herinneren zijn er paarden geweest in mijn leven, maar de laatste jaren niet meer. Het was een bijzonder besef van een diep gemis dat ik ver had weggestopt. Het frustreerde me dat ik even niet wist hoe ik de energie van paard moest terughalen. Door mijn paardenverleden weet ik namelijk hoeveel er komt kijken bij het houden van paarden en denk ik er niet licht over. Ook al hebben we genoeg land om er paarden te houden. Ik besloot om dan maar te gaan mediteren met de energie van paard. Voor mij, als echt paardenmeisje, een mager substituut maar toch bracht het de energie die ik nodig had.

Ons huis staat aan de rand van, zelfs half in, een groot wild bos met ravijnen, riviertjes, watervallen, een grote diversiteit aan bomen en planten en heel veel dieren. We zien dan ook veel leven langskomen in onze tuin. In de vroege ochtend worden we vaak bezocht door groepjes of koppeltjes reeën. Ze lopen voorzichtig tussen het huis en de gîte door om te foerageren in de moestuin of te schuilen onder de grote levensboom. Elke keer dat we ze mogen begroeten voelt als een zegening. 🙏

Voor het eerst sinds heel lange tijd lieten ze zichzelf weer zien. De vuursalamanders. En niet zomaar één, maar tientallen. Gewoon op het bospad achter ons huis. Prachtige felgekleurde wezentjes die met trage, bedachtzame bewegingen hun weg vinden in het herfstige bos. Hun grote donkere ogen registreren iedere beweging en elk detail van hun omgeving. Pure schoonheid. Wat een bijzondere ontmoeting.